شمارهٔ ۵۱

روزی که تن ز جان شود و جان ز تن جدا هر یک جدا ز عشق تو سوزند و من جدا من چون زیم که هر نفس آن لعل آتشین می سوزدم بخنده جدا وز سخن جدا گر جان ز تن جدا شود و تن ز جان چه غم یا رب مباد درد تو از جان و تن جدا یک جلوه کرد شمع جمالت شب وصال افتاد پرتویش بهر انجمن جدا دامیست جعد پرشکنت کز فریب و فن دارد هزار سلسله در هر شکن جدا گر خون ز داغ هجر تو گرید غریب نیست آواره یی که بهر تو شد از وطن جدا در بیستون ز صورت شیرین جدا شود هر پاره یی که شد ز دل کوهکن جدا در مصر جان ز گریه ی کنعانیان هنوز یوسف جداست غرقه بخون پیرهن جدا از گرد خانه ی تو فغانی جدا نشد بلبل کجا شود ز حریم چمن جدا