شمارهٔ ۵۷۱

منم و سر ارادت چو سگان بر آستانی به جبین ز مهر داغی به رخ از وفا نشانی به هزار جان شیرین به دلست و عمر سرمد نفسی که خوش برآید به وصال نوجوانی بگشا کمند مشگین که به گوشه های ابرو همه را شکار کردی به اشارت کمانی دل من درین نشیمن نشکفت و گشت محزون که نگفتم از غم خود سخنی به همزبانی چه حریف خانه سوزی گه جلوه ملاحت که بسوخت برق حسنت دل و دیده جهانی نکشیده سبزه بر گل به جمال فتنه بودی چه کنم کنون که از نو شده ای بلای جانی سخن من و تو آخر همه جا فسانه گردد که فلان شده ست مجنون ز محبت فلانی تو که ناز می فروشی به نیاز دردمندان نظری به حال ما کن که نمی کنی زیانی ز ریاض دهر کم جو گل آرزو که هرگز نشکفت این گلستان به مراد باغبانی ببر ای حریف صحبت خبری به پیر خلوت که اسیر شد فغانی به کمند نوجوانی