شمارهٔ ۷

ای ز ابروی تو هر سو فتنه در محراب ها فتنه را از چشم جادوی تو در سر خواب ها عارضت آب است و لب آب دگر از تاب می من چنین لب تشنه وه چون بگذرم زین آب ها نگسلم زآن جعد مشکین گرچه در چنگ بلا دارم از دست غمت در رشته جان تاب ها مطربان بزم عشقت را ز سوز عاشقان گشته آتش باز بر رگ های جان مضراب ها در حریم دل برای سجده ابروی تو بسته ام هر گوشه از خون جگر محراب ها پیش آن لب های میگون دیده را از اشک سرخ سر به سر بر خار مژگان بسته شد عناب ها در نمی گیرد فسونم با لبت از هیچ باب در وفا هر چند می گویم سخن از باب ها ای مه خرگه نشین شب ها فغانی در خیال صحبتی بس گرم دارد با تو در مهتاب ها