شمارهٔ ۲

ای به گلستان هزار نرگس شهلا در گل گلزار عارضت به تماشا لاله و گل از تجلی تو به خوبی قمری و بلبل ز شوق تو به علالا در رخ روز از رخ تو بارقه مهر در دل شب از غم تو مایه سودا عاشق بیدل ز شوق روی تو مجنون کرده بهانه ولی محبت لیلا عارض یوسف نموده لمعه رویت زو شده مشعوف و زار عشق زلیخا گاه در آیین عاشقی شده ظاهر هم شده بر حسن خویش واله و شیدا گاه به معشوق شیوگیست تسحب هم بخود از ناز کرده غارت و یغما عاشق و معشوق و عشق جمله خودی پس هر نفس از یک لباس گشته هویدا در دو جهان عاشق تو گشت چو فانی ساز فنا هم به عشق خویشتن او را