شمارهٔ ۲۱۸ - مخترع

ز هجرت ای مه بی مهر دل نابود شد تن هم چه بودی گر بدان دو رفته همره بودمی من هم اگر میرم نخواهم دوخت زخم تیغ آن قاتل ز مریم رشته گر آرند و از عیسیش سوزن هم ز عشق صد گره در کار بود از هجر یار اینک گره افتاد بر چاک گریبان بلکه دامن هم جدا زان زلف و رو سال و مه از بس رنج مهجوری ملول از شام تیره گشته ام وز روز روشن هم مرا تا بار سر برداشتی از گردن ای قاتل سرم شد زیر بار منت تیغ تو گردن هم ز هجرت خانه دل تیره بود ای مه خوشم اکنون که در وی تیغ و تیرت رخنه ها افکند و روزن هم سرم گرد سرت گردد چو خواهی دورش اندازی ز بس سنگ جنون خوردن شد او سنگ فلاخن هم شه و بزم نشاط ایدل گدا و کنج میخانه چو نبود صاف ساغر بد نباشد دردی دن هم ازان بد عهد دل را گر توانم کندن ای فانی کنم شرطی که دیگر دل به عهد دلبران ننهم