شمارهٔ ۴۷ - در طور مخدومی

به مستی در دلم گردد خیال روی یار امشب که سازد هر زمان در گریه ام بی اختیار امشب به حالم شمع را گر دل بسوزد گو سر خود گیر که در هجران مرا تا صبحدم اینست کار امشب خیال آن پری دارد بدان حالم که می خواهد که رو بر کوه و صحرا آورم دیوانه وار امشب تماشا را شده همسایگان بر بام ها حیران که این مجنون دگر از گریه گشته بی قرار امشب اگر آب سرشکم غرقه سازد ناصحا از پند زبان کوتاه کن ما را دمی با ما گذار امشب ملولم از حیات ای دل عجب کز کاروان عمر نخواهد بر غریبستان به عقبی بست بار امشب مده جام شراب ای ساقی دوران که می خواهد که از جسم حزین فرقت گزیند جان زار امشب هزاران شب رسید ای فانی از هجران به روز اما نبیند روی روز ار خود بود چون من هزار امشب