Kün

kalu belada duydum sesini ben o gündür seni ararım o gündür seni ararım ayaklanmaların ilk kargışlarında bir eskimiş saat bekler çıkmaz sokaklarda, ıssız bulvarlarda sana ne söyleyeyim karakara odalarda içim buruk bile değil bilmem uyuyakalır mısın yaz akşamları tahta iskemleler toplanırken bilmem, istemem bilmeyi ellerinin yumuşaklığını aklının mavi rengini kan oturmuş uzuvlarım var gözlerim var görülmedik sen bilmezsin kırık kalmış selamlarım, pazar yıkanmalarım, yapılmamış ödevlerim kaçıp uzak koyakların yaprak kokularını bulsam da hep aynı yerdeyim ölü bir dostun son bakışına mı benziyorsun, acı gibi değil, değil matem gibi dönüp dönüp seni buluyorum sanki hep senden korktum hep sevdim seni sanki sözlerin altın varaklı kitaplarda çoğaldı açık yeşil torbalarda saklandı sanki kün dedin bu sokaklar o yüzden boş bu oda ondan dağınık sinsi kâbuslar tutarken elimden bilmecesini cevaplardım istiharelerin ah ben ne çok severdim yağ kutularından fışkıran fesleğenleri açıl derdim kapılara ve açılırlardı beni dışarıda bırakarak her seferinde şiirler okurdum hiçbir dilde yazılmamış, âşık olunmamış kadınlar severdim intiharla biten romanlar alırdım, anlardım ölümün sevgili bir sayvan olduğunu köleler gölgeleri özlerdi, ben utanırdım sana biriktirdiklerimden gel de al bu kesilmiş saçlarımı saçılmış uykularımı bitmemiş şiirlerimi sen ol dersin ve olur, dolar sokaklar taze kokular yükselir karakara odalardan