Şebnemler Kurutuyorum Vedalara

Temmuz’dan taşıyorum bahar yeşilini eylül’e Hesapsız kitapsız borçlanırken yine zamana Soluk yapraklı ormanları omuzladım gidiyorum Bulanık güneş üstümde ağlıyor Umrumda değil sanki hiç bir şey Yüküm ağır iki büklüm yola girdim İklimleri tehdit aklımda,yaydan çıkmış ok gibi fırlıyorum Boynumda canlı şebnemler kurutuyorum vedalara Bohem bakışlar çakıyorum ihtiyar aynalara Ki haşmetli bir duruş suretimde Aksimden bir canavar büyütüyorum Aymazlığımdan ağlaşıyor ellerim Gönüllü illegalliğimden açlığımı besliyorum Geçmişin korkusu peşimde Sınırsız sahralarda tam onikiden vuruluyorum Bir kadın gözünden düşen ışıkla Sabah yıldızlarını yıkayıp doyuruyorum yine Güz dalları sepetimden sarkarken Sürünen sevdaların yüzüne çalıyorum sessizce İniyorum çıkıyorum yürüyorum delice Yüzümde eylülden aşırdığım solgun maske Çehresi değişiyor ruhumun,bu neyin nesi An be an koyulaşan karanlıklarda can çekişiyor şafaklar ötesi Dudaklarım bin yemine mühürlü Yolların,yılların sonuna koşuyorum Derinleşen yollarımda erişilmez duraklar Kendi kıyametime kendimi heba ediyorum sanki Bir ölümün soğuk yüzüne davetkar yazgım Ne kadarda özlüyorum şimdi Giden ben değildim sanki Benzeri kalmamış göçebe tutkular mı bunlar Yabancısı değilse bu masal,bu dağın önemi ne Nerelere varmışız niye varmışız bilmeden Çileler ülkesine yorgun argın yolculuklara Kudurmuş bir öfkemiydi bendeki, Oysa... Oyuncak taşımalıydım kimsesiz çocuklara...