Yarim

Yalnızlığımı, gözyaşlarım büyüttü, Sevinçlerimi yalnızlığım. Gözlerim ağladıkça yalnızlığım, Yalnızlığım arttıkça,sevinçlerim büyüdü. Andığımda gerçekleri,yüzüm güldü, Yalnızlığım güldürdü yani... Hem ağlıyordum,hem gülüyordum. Deli gibiydim anlıcan Bir tımarhanedeydim ama, Yalnızdım... Yani ağlıyordum,yani gülüyordum Yani gözlerim gülünce kalbim ağrıyor, Kalbim ağlayınca,yalnızlığım büyüyordu. Yani biliyordum gerçekten gülmenin ardına, Ağlamanın olduğunu. Yani biliyordum yalnızlığın ben olduğumu Ve benimde yalnızlık olduğumu. Kader insana, yalnızlık bana yazılmıştı anlıcan Ne varsa elimde bana kalan, Tek tek almıştı yalnızlığım, avcumdan, Yalnız kendini sevdirmek istemişti belki, Belkide yarim olmak istemişti, Belki başucumda yatacaktı, Belki tüm servetini yalnızlık verecekti bana Yani bir kadın olacaktı. Belki zeynepler doğuracaktı bana Belkide bir anne olacaktı, Her güldüğümde içime dolacaktı Yani içimi kanatacaktı yani yalnızlığımı artıracak, Beni ağlatacaktı. Ağlayınca yalnız olacaktım, Yalnız oluncada gülecektim bide. Yani yalnızlığım sadece ağlamam ve gülmemdi. Yani yalnızlığım herşeyim değildi, Yani yalnız değildim Çünkü sevgim vardı yalnızlığın olmayan, Yani bir sevgi yatıyordu içimde yalnızlığımı kaldıran Ve nasıl bir tesadüftür ki, Ne zaman ayrıysam yardan Önce gülüyorum,sonra ağlıyorum usanmadan Yani yalnızlığımda,sevgimde herşeyimde, Yarim. Yani sevgilim,yarim benim, HERŞEYİM........