Denize Düştüm Sana Sarıldım

kolum kanadım kırık bir mahşer kalabalığında yalnızım çarelerim tükendi deli çağlayan nehirlerde susadım denize düştüm sana sarıldım sen yüz çevirdin benden ümitlerim asıldı darağacında enstrümanım yalnızlık herkesin güldüğü fasıllarda unutmam unutmam gerekmiş öyle diyor dostlarım denize düştüm sana sarıldım sen yüz çevirdin benden kırık kalpler albümünde baş köşeyi kaptı fotoğrafım artık tükendi dilimde beddualar kalmadı sana intizarım, ahım anlamıyorum bu dolunay yalnızlığı sadece bana neden? sana gelip sorsam sen anlatır mıydın? denize düştüm sana sarıldım sen yüz çevirdin benden yarım kalmış bir roman gibi hayatım tamamlansa da sonu hep hüsran sonu hep kahır bilmem uzun caddelerde bir kaldırım mıyım? üzerime her gün binlerce ayak basılır denize düştüm sana sarıldım sen yüz çevirdin benden ben pek bilmem sevincin, neşenin tadını doğduğum günden beri ızdırabın her çeşidini tattım duvardaki saatin saniye koluyla sallandım boşlukta on ikiyi vurduğu zaman seni hatırladım bir çınar ağacıydım yaşlı dik dallarım yere değdi eğildim yıkıldım dışarıda yağmur başladı radyoda hüzzamlar masamda kağıt kalem vardı elimde zarflar yazmaya gerek kalmadı hayatımı anlattı sana beyaz kağıda damlayan kırmızı yaşlar denize düştüm sana sarıldım sen yüz çevirdin benden.