Garip

Şimdi sen ne kadar ağlıyorsun benim için Ben ağlayamadığım anılarımla başbaşa Seni düşünüyorum Biri var bilmiyorsun Çiğ tanesi gibi bakıyor Gözlerinde herşeye dair birşeyler bulabiliyorum Garip Onu hiç tanımıyormuş gibi yapmadığım halde Bana 76 yapım bir aşk filmini izlettirebiliyor Filmde kız yeryüzünün en güzel aşk müziği eşliğinde ölüyor O hala orda Ölüm en büyük aşkı yaratıyor Garip Onu herşeyden çok sevdiğime yeminler olsun Sanki 1944'te Fransa'da Ölümün insana en yakıştığı Asil aristokrat görünümlü sefil bir aşk filminin içinde yaşıyoruz Herkes ölürken Biz sevişiyoruz En acı ölüm bizimki olmalı Ama herkes ölürken Biz yaşıyoruz Diksiyonu düzgün cümlelerle sevişiyoruz Yan blokta Almanlar kültürlü bir yahudi aileyi öldürüyor Biz sessizce ama en gürültülü hazlarla sevişiyoruz Olmuyor Hala yaşıyoruz Oysa en acılı ölüm bizimki olmalı Hatta yalnızca birimiz ölmeli ve diğeri yaşayarak anlamalı En iç sızlatan sabahların akşamını görmemeli Garip Ölüm en büyük aşkı yaratıyor En imla kurallı şiirleri yazdırıyor Durgun cümleler geçiyor aklımdan Ölebildiğine koşuşturmalı kelimeler susturuluyor Çok garip Oysa olabildiğine düşmüş kuytularda sabahlayan birinin Ancak ölümlü cümleler kurabilesi geliyor içinden Hala aynı filmin aynı sahnesi dondurulmuş duruyor perdede Biri ölürken diğerinin çektiği acı Oysa Ölüm en büyük aşkı yaratıyor En güzel aşkı yalnızca ölen anlayabilecek Diğerine yalnız deniz suyu tadında acılar Garip Hala aklımda Hani şu hiç unutulmadık şarkılar gibi Chopin dinlemek Saçmalamak gibi Yanlış olduğunu bildiğin halde Üzerine gitmek gibi Garip Hep aklımda Onu hiç tanımıyormuş gibi yaptığım Ve birimiz ölürken diğeri anlamadığı halde Oysa Ölüm en büyük aşkı yaratıyordu Ve biz hala yaşıyorduk