Yürek Ormanımda Dost Baltası
F Fatma Hatun Esen
0
Altın Yaprak
Sen ki,
Hep yeşillerime çağırdığım dost!
Sen ki,
Hep ağaçlarımda gölgeler bölüştüğüm dost!
İçinde bomboş bir şüphe,
Aradığın bir kara çalı,
Ne gezer bende.
Yürek ormanımda dost baltası...
Vurup vurup ağladın,
Oluk oluk aktı zehrin,
Üstelik bahar,
Üstelik çiçekken dallar.
Ey vijdan!
Ey yürek!
Affetmesem ona yazık,
Affetsem bana.
Dost!
Kara düşmüş ak yüreğine,
Nerdendir?
Balta vurmuş eline,
Nedendir?
Görmüyorsun ki,
Kestiğin ağacın kökü bende,
Su yu bende,
Güneşi bende.
Yine büyütüp yapraklar uzatırım göklere...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş