Küskün Kadının Gidişi

Küsüyor bir kadın, Kanatlarında melekler ağlıyor Üşüyor vücudu Keskin kesilmiş yaraların ilmeklerinden... Uçurumlara yakınlaşıyor zihni Uğultuların yorgunluğunda Melekleri susturamıyor! Saç örgüsü, dünyanın sütunlarına tutunuyor... Son bir kez kalabilirim belki diyor Nefesim yeterse Küskün gözleri derman arayarak bakıyor Derdin, dermanın, yaraların... Bir çığlık işte Kör bir rüyada Vazgeçiyor tutunmaktan, kalkmakdan, dirilmekten... Susturumadığı sesleri ile Kanatları aşınmış dünyadan uçuyorcasına Göçüyor... Beyazlar aydınlatmış yüzünü Melekler toprağın başında... Küskün kadınlar, giderler. Suskunluklarını yanlarına alıp Bahara kavuşamayıcaklarını bile bile Giderler...