Dönemeyişlerin

Uzundu geceler , Kör gözleri ruhumda bir yanı tırmalar gibi bakardı Karanlığa gömülünce uykular, Koca dişli rüyalar görürdüm hep Sen hep giderdin , çöllere doğru.. Ay ışığı vurunca sadra, Birisi dürterdi kollarımı, hasret yeniden başlardı... Bazen karanlık çağlara giderdin, Kapının orda elimde bir mendil seni beklerdim yine Avucumdaki sular kimi zaman tükenir, Mendil nemlenmiş bir duvara benzerdi Aniden Kapılar kapanır, üstüme yorgunluk çökerdi Kuyuların ipleri çekilir, sükunet kaplardı ortalığı... Çınar hükmünde geçsede yıllar, Yine koca dişli rüyalar görmek isterdim. Artık tümüyle duvara bürünmüştü suretin, Sen yine giderdin , Elimde nefesi çekilmiş bir mendil kalırdı. Gidişlerin bir türlü dönmeyi bilemeyişlerin... Bizi yaralar içinde bırakıp, hayatımızı sessizce terkedişlerin... Her şey susuyor orda, kapının dışında.