فیاض لاهیجی

بسم الله الرحمن الرحیم پیش نهالی ست ز باغ حکیم نخل سرافراز گلستان قدس مصرع برجستة دیوان قدس…

بیا ساقی اسباب می ساز کن سر خم به نام خدا باز کن خدایی که گردون گردان ازوست زمین تن و دانة جان ازوست…

با عشق هوس سوز غم کام کجا این دانه ببین کجا و این دام کجا ترطیب دماغ عشق چیز دگرست سودای تو و روغن بادام کجا

الهی فیض مشرب ده که دلگیرم ز مذهب ها نمی دانم چه می خوانند این طفلان به مکتب ها مشقت های راه آمد برای راحت منزل اگر مقصد تویی پس مختلف از چیست مذهب ها…

ماه رمضان عجب مه روح فزاست آثار لطایف اندرین مه پیداست رنگ همه چون رنگ نقاهت ز چه روست گر نه رمضان مزیل امراض خطاست

کرد جا داغ جنون باز ز نو بر سر ما سایه افکند دگر بر سر ما اختر ما ما فلک سوختگان عیش و طرب نشناسیم عید ماتم شود آید چو سوی کشور ما…

سرگشتة اولم به آخر نرسم درماندة باطنم به ظاهر نرسم با آنکه خیالی شده ام در غم تو داغم که چرا ترا به خاطر نرسم

گل بی رنگ عشق چیدة ماست ساغر زهر غم کشیدة ماست رخش امید تا به کی تازیم وحشی مدعا رمیدة ماست…

بینم چو وفا ز بی وفایی ترسم در روز وصال از جدایی ترسم مردم همه از روز جدایی ترسند جز من که ز روز آشنایی ترسم

در عشق تو ناله پیشة ماست گریه ورد همیشة ماست از یک نگهش ز دست رفتیم چشم تو هزار پیشة ماست…

از مکر خرد ز حد فزون می ترسم وز حیلة عقل ذوفنون می ترسم گفتی به خرد مگر ترا دشمنی است نه نه که ز نفرین جنون می ترسم

جلوة قد تو از چاک دل ما پیداست این شکافی ست که تا عالم بالا پیداست گرچه از ناز ز هر دیده نهان می گردی عکس روی تو در آیینة دل ها پیداست…

هر لحظه دری نهد در آغوشم چشم از خون جگر دهد می نوشم چشم می نوشد و چشم خون مرا می بیند یعنی که ز بد همیشه می پوشم چشم

نظر به روی تو دارد نگاه بی ادبست سری به گوش تو دارد کلاه بی ادبست گهی به روی تو دستی زند گهی بر دوش در اختلاط تو زلف سیاه بی ادبست…

چشم سیه یار نپرسی حالم بیمارم و یک بار نپرسی حالم بیماران حال یکدگر می پرسند ای نرگس بیمار نپرسی حالم