شمارهٔ ۱۴

پر است یاد تو در کنج دیده و دل ما حشم نشین خیال تو شد منازل ما دلی ز عقده ی زلف تو تنگ تر داریم نکرد ناخن تیز تو باز مشکل ما ز تن پرستی خویشیم زیردست فلک به خون تپیده ی جسم است جان بسمل ما ز گوشه گیری ما ترک جستجو نکنی که دست پرور گرداب هاست ساحل ما هنوز خامی دانش در آتشش دارد جنون ز عقل نفهمیده است عاقل ما تو را زبان خوش از راه می برد هیهات هنوز کاش ندانی که چیست در دل ما در آن مقام که ماییم آرزو نرسد نداده اند ره اندیشه را به منزل ما نه جرم اوست که از ما فراغتی دارد به فکر خویش نیفتاده است غافل ما شنیده ایم که در فکر خونبهاست هنوز هنوز چشم نمالیده است قاتل ما ز جوی صبر و سکون آب کشت خود دادیم بقای عمر خضر کی رسد به حاصل ما جز این که خود دلش از کف به عشوه ای بردی تو و خدا که دگر چیست جرم بیدل ما اگر چه در رهش اندیشه باطل است ولی درست می رود اندیشه های باطل ما به غیر دوست که در جان دوانده ریشه ی مهر زدیم هر چه دگر رسته بود از گل ما کسی ز تلخی ما کام جان نمی دزدد شکر به مصر برد ارمغان هلاهل ما کسی که لب ز شکرخنده می گزید مدام چه خو گرفت به ابرام های سایل ما ز گفتگوی پریشان ما جهان پر شد بس است هر دل دیوانه را سلاسل ما بدین وسیله که میرزا سعید ما تنهاست چه خوب کرد که فیاض رفت از دل ما