شمارهٔ ۱۹

مشق شوخی می کند طفلی به قصد جان ما باده ای در غوره دارد ساقی دوران ما شوخی حسن ترا نازم که در هجران و وصل جلوه از هم نگسلد در دیدة حیران ما گرچه ما خون می خوریم اما ز گردون ایمنیم عشق ما شد هم بلا و هم بلاگردان ما در برون آسمان بهتر که جایی خوش کنیم شورش سیل فنا ره کرد در ایوان ما ما ز دلگیری چه می کردیم در دیر وجود گر عدم را ره نمی دادند در بنیان ما عمرها شد تا رگ خواهش گشودیم و هنوز خون حسرت های فاسد جوشد از شریان ما ما قبای هستی خود واژگون پوشیده ایم ابره اش مضمون ما و آستر عنوان ما یوسف کنعان عقلیم و زلیخا نفس شوم چاه ما دنیا و ابنای زمان اخوان ما نوبت پرسش نمی افتد به دست هیچ کس در قیامت داور ما گر کند دیوان ما زین خجالت ها که ما را از گناهان حاصل است زهد زاهد را نیارد در نظر عصیان ما عهد ما از بی وفایی ها نگردد رخنه دار کرده با ایمان ما هم طینتی پیمان ما وه که ما چشم قبول از عشق داریم و هنوز پر نکرد از خام سوزی رنگ کفر ایمان ما غرق نافرمانییم و طرفه تر این کز کرم می برد فرمانروای ما همان فرمان ما هست خط تیره رو در مصحف روی بتان در بیان تیره روزی آیه ای در شان ما ما کجا و طالع صید مراد دل کجا همسری با آسمان کی گنجد این در شان ما تا به کی فیاض بر ما ظلم و بیداد فراق گو رعیت پروری بهتر کند سلطان ما