شمارهٔ ۲

تا شفیع خویش کردم صاحب معراج را سر به استغنا برآوردم دل محتاج را من مرید همت پیری که از افتادگی پایه ها افزود بر بالای هم معراج را خاک فقرم مسند است و داغ عشقم افسر است پشت پایی گر زنم سهل است تخت و تاج را تا قمار عشق ترک ماسوا ورزیده ام کافرم گر در حساب آورده ام لیلاج را گرچه دورم در نظرگاه سر تیر توام شست پرزور تو میدان دار کرد آماج را بی نیازی های گوش لطف شیون دشمن است خوش به ناز از نالة ما می ستاند باج را شب ندیدستی که هر جا کش تویی جز روز نیست تا بدانی حال شب های سیاه داج را تا کف خاک قناعت خورده ام فیاض وار سیر حاجت کرده ام چون خویش صد محتاج را