شمارهٔ ۳۳
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
چو جوهر بر دم شمشیر او دادم دل خود را
به یمن تیغ او آخر گشودم مشکل خود را
نه چشم زخم برقی شد نه باد دامن آفت
که بر باد فنا دانسته دادم حاصل خود را
برو ای ابر آب رحمتی زن خاک آدم را
که من از اشک چشم خویش تر کردم گل خود را
به یک زخم دگر جان مرا در اضطراب افکند
نمی دانم چه سان معذور دارم قاتل خود را
مرا فیاض از آن بدخو شکایت بیش ازین نبود
که غمخوارانه تر بایست کشتن بسمل خود را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş