شمارهٔ ۳۴

به ناز و غمزه خود آموختم جانانه خود را به دامن تیز کردم آتش پروانه خود را نه جرم چشمه ساران بود و نه تقصیری از باران که من دانسته در آتش فکندم دانه خود را نه چاکی در دل و نه رخنه ای در سینه کو سیلی که نتوان دید ازین ویرانه تر ویرانه خود را چه قیمت دین و ایمان را که در پای تو افشانم به دینداران بحل کن جلوه مستانه خود را چراغ خلوتم یک شب نگردیدی و می ترسم ز شمع غیر باید کرد روشن خانه خود را نمی آرد مزاج عشوه تاب گرمی غیرت مکن تکلیف بزم دیگران پروانه خود را نه تدبیر علاجش می کنی نه فکر زنجیرش دگر خوش سر به صحرا داده ای دیوانه خود را به عالم نیست بد مستی که سرخوش نیست از خونم بیا یک دم درین می زن تو هم پیمانه خود را ملامت می شد فیاض یاران را همان بهتر که خود گویی و هم خود بشنوی افسانه خود را