شمارهٔ ۳۵۲

زرشک خال که سوزد بر آن عذار سپند چو لاله سر زند از خاک داغدار سپند ز چشم زخم خزان نیست آفتی ممکن که هست بر گل روی تو نوبهار سپند به راه وصل توام وعده آتشی افروخت که شد به شعلة آن چشم انتظار سپند ز شوق شعله چنان چهره برفروخته است که در نظر نکند فرقی از شرار سپند چه لازمست ز من منع بیقراری من در اضطراب کجا دارد اختیار سپند سرشک شعله وشم گر به چشمه سار افتد همیشه سر زند ازطرف جویبار سپند به غیر سوختنم چاره نیست در غم دوست که شعله شوخ مزاجست و بیقرار سپند چنین که کوکب داغم فروغ بخش افتاد سزد که چرخ بسوزد بر او هزار سپند میان آتش غیرت ز رشک خال رخت اگر چه سوخت ولی سوخت شرمسار سپند تمام عمر توان سوخت از تپیدن دل چرا نهاد بر آتش چنین مدار سپند ز طبع دفع گزندم ضرر شد فیاض به جان نکته شناسان برو بیار سپند