شمارهٔ ۳۸۱

شوق چون در عرض حالم خامه را سر می کند نامه در کف جلوة بال کبوتر می کند گردبادم جلوه دارد بر لب از بس ناله ام از غبار خاطر امشب خاک بر سر می کند نالة من شعله را در خاک می پیچد نفس قطرة اشکم سبل در چشم اخگر می کند گر بدین گرمی تراود سیل اشکم از جگر ماهیان موج دریا را سمندر می کند حسرت وصل توام در دل به گلزار بهشت حور را در دیدن اول مکدر می کند شوق اگر در جلوه آید ضعف دامنگیر نیست عشق در پرواز بلبل ناله را پر می کند ای فلک افتادگان را پر به چشم کم مبین خاطر آیینه را آهی مکدر می کند در بیابان محبت هر کجا ره گم شود اشک رهرو پیش پیش افتاده ره سر می کند آسمان از ناله ام فیاض نقصانی ندید دود عودم سرمه ای در چشم مجمر می کند