شمارهٔ ۴۵
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
منم که کرده ام الماس نشیه مرهم را
به مرگ عیش سیه پوش داغ ماتم را
کسی که سرمه از آن درگرفت چون خورشید
به یک نگاه ببیند تمام عالم را
به گلشنی که در آن شعله آبیار بود
به آفتاب برابر نهند شبنم را
به روز وصل سیاهی ز داغ برگیرم
لباس عید نسازم پلاس ماتم را
به دهر خون نخورد آدمی چه چاره کند
به آب غصه سرشتند خاک آدم را
ز دود دل رقمی چند در سفینة چرخ
به یادگار نوشتیم شکوة غم را
نیاورم به زبان راز دل ولی فیاض
بگو چه چاره کنم گریة دمادم را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş