شمارهٔ ۴۶

کتابت کی تواند داد داد بیقراران را سحاب خشک حسرت می دهد مشتاق باران را چه شد دیریست کز زلف بتان بویی نمی اری به امیدی نشاندی ای صبا امیدواران را نمک دارد که بعد از انتظار غم ز دل بردن جراحت تازه سازد نامة او دل فگاران را گلستان را به سر تا سایة سرو تو افتادست بهار تازه رو دادست گویی نوبهاران را هنوز اندر چمن زان شب که بگشادی گریبانی گل از بوی تو بر هم می نهد داغ هزاران را ستم باشد پس از رو دادن اسباب جمعیت که گردون دورتر گرداند از هم دوستداران را مگر از کوی او فیاض انداز سفر دارد وداع طرفه ای می کرد امشب باز یاران را