شمارهٔ ۵۳۸

همین نه لخت جگر در دهان غم دارم هزار نعمت الوان به خوان غم دارم به ناز بالش عشرت فرو نمی آید سری که بهر تو بر آستان غم دارم مرا رسد که کنم نازها به شاهد عیش که دست در کمر شاهدان غم دارم ز عهدة صفت حسن برنمی آید زبان عشق که من در دهان غم دارم مرا چه گونه کند عیش صید خویش که من هزار زخم نمایان نشان غم دارم مرا چه گونه کند عیش صید خویش که من هزار زخم نمایان نشان غم دارم دمی ز عشرت سرگشتگی نیاساید چه کوکب است که بر آسمان غم دارم دمی که دیده نه بر جلوة قدت بازست هزار قافله حسرت زیان غم دارم مگو که فارغم از عیش در غمت هیهات چه مغز عیش که در استخوان غم دارم به عیش عالم اگر پشت پا زنم سهلست کنون که دست طرب در میان غم دارم چنین به چشم کمم گو مبین زمانه که من عجیب سلطنتی در جهان غم دارم همین نه بلبل و پروانه ریزه خوار منند هزار سوخته جان میهمان غم دارم پرند نالة شب پرنیان آه سحر چه جنس هاست که من در دکان غم دارم قطار اشک ز غمنامه ام پرست و هنوز به زیر هر مژه صد داستان غم دارم چه غم ز گرمی خورشید عشرتست مرا که چتر آه به سر سایبان غم دارم ز خون دیدة غلتیده در شکایت هجر به هر دیار روان کاروان غم دارم زبان زمزمة عیش گرچه نیست مرا ولی به هر سر مویی زبان غم دارم نشانه اش دل بیدرد آسمان حیف است خدنگ ناله که من در کمان غم دارم چه شد که عیش ز نامهربانیم داغست ولی درون و برون مهربان غم دارم ز عیش دوستی بیوفا دلت فیاض چه شکوه هاست که خاطرنشان غم دارم