شمارهٔ ۵۴

از بیم دریا کی کنم ترک این ره کوتاه را من خود به امید خطر خوش کرده ام این راه را در وادی عشق و جنون منت مکش از رهنمون ره می نماید بوی خون گم کردگان راه را پست و بلند این سفر هموار شد بر بی خبر دیو طبیعت می زند در هر قدم این راه را در سینه تا کی حفظ غم در دیده تا کی ضبط نم چون باد و باران سر بهم دادیم اشک و آه را یعقوب را دل پر ز خون بخت زلیخا سرنگون یوسف به آغوش اندرون با تیره بختی چاه را از عکس ساقی تاب می وآنگه من و دوری ز وی در آب بیند تا به کی دیوانه روی ماه را فیاض اگر افتاده ام خوارم مبین آزاده ام بر بام گردون می زند تجرید من خرگاه را