شمارهٔ ۶

خاک شد تا در ره او جسم غم پرورد ما نازها بر دیدة افلاک دارد گرد ما دوستداران را به مرگ خویش راضی کرده ایم عاقبت درمان درد عالمی شد درد ما یار بی پروا و یاران بی وفا طالع زبون فرصتی می خواستی ها دشمن نامرد ما هر که را دیدیم رشک حسرت ما می برد گرم دارد عالمی را بی تو آه سرد ما قدر کس پنهان نخواهد ماند در دیوان عشق روی ما را سرخ خواهد کرد رنگ زرد ما دامنی پر لخت دل رفتیم تا کوی عدم از گلستان وجود اینست راه آورد ما مشت خاک ما کجا طعن ملایک می کشد شهسواری همچو عشق آمد برون از گرد ما جوشن افتادگی داریم و شمشیر نیاز گر فلک مردست تاب حملة ناورد ما یک جهان گو تیغ برکش ما سپر انداختیم کس درین میدان به غیر از ما نباشد مردما یک شب از پهلوی ما پهلوی آسایش ندید بستر آشفتگی پرداز غم گسترد ما مفت ما فیاض اگر ما دین و دل درباختیم نقش بردن راست نام باختن در نرد ما