شمارهٔ ۷۱۲

کجا شد گریه مستانه من در سر کویی به یاد هایهایی اوفتادم دوستان هویی به بی پروابت دیر آشنای من که خواهد گفت که دشمنامی از آن لب آرزو دارد دعاگویی نیم در بند لطفی ناز هم خورسندییی دارد نگاهی گر نباشد بی مروت چین ابرویی چو بوی گل توان از موج بادی داد بر بادم نمی خواهد شکست خاطر من زور بازویی نگه دارد خدا از شوخ چشمی ها نگاهم را اگر از گوشة ابروی نازی دیده ام رویی به دیدار گل از وی سرخوشی ای دل کجایی تو زرنگی دیده ام رنگی به بویی برده ام بویی به دادم می رسد فیاض آن کو داد ازو دارم که دار چون رهی فریاد فرمایی و دلجویی