شمارهٔ ۷۶

از ناتوانی می کشد دوش نفس بار مرا هر شب نسیمی می برد آشفته دستار مرا صیتم پس از من می کشد صوتی به گوش آسمان جز در گسستن ناله ای قسمت نشد تار مرا یارست با من سرگردان یاران همه نامهربان کو مرگ تا هم در زمان آسان کند کار مرا کو دل که غمخواری کند کو گریه تا زاری کند کو ناله کز یاری کند از من خبر یار مرا من مرد عشرت نیستم درخورد صحبت نیستم جز باب حسرت نیستم ها مژده دلدار مرا حسرت کشیده در برم محنت گرفته بر سرم عشقت رواج طرفه ای دادست بازار مرا بختم چه دلسوزی کند ماتم چه نوروزی کند خواهم خدا روزی کند صبحی شب تار مرا هرگز نگشتم بهره ور نه از کلاه و نه کمر ژولیده مویی تا ز سر افکنده دستار مرا آخر ز آه سرد من بر باد دادی گرد من خواهم به روز درد من بنشانی اغیار مرا گر دل ز زلف آن نکو بی بهره شد از آرزو فیض بهار خط او گل می کند خار مرا فیاض تا کی این چنین حسرت برم بر آن و این کو مرگ کز دوش زمین بردارد این بار مرا