شمارهٔ ۹۹

ما به این بی اعتباری چرخ سرگردان ماست با هزاران دیده هر شب آسمان حیران ماست با وجود آنکه مهر از نامة ما برنداشت هیچ مکتوبی ندارد آنچه در عنوان ماست بر سر خوان هوس عمریست مهمان خودیم خوان رنگارنگ حسرت نعمت الوان ماست از پی تحصیل خون دل هزاران غم خوریم میزبان حسرتیم و آرزو مهمان ماست گرچه ما در تنگنای دیده ها موریم لیک آنچه در وی وسعت دنیا نگنجدشان ماست دشت پیمایی نمی دانیم چون مجنون ولی آنچه صحرا را نیارد در نظر دامان ماست دامن وصل نکویان داده ایم از دست لیک آنچه دستاویز هجران جیب بی دامان ماست گرچه وصلش فکر بی سامانی ما را نکرد لیک دایم هجر در فکر سروسامان ماست دوش دل را سوخت شیرینی مگر وصل تو بود می کشد امروز این تلخی مگر هجران ماست گر به گردون می رسد فیاض را سر دور نیست قدردانی های عهد خان عالیشان ماست