شمارهٔ ۴۲ - در مدح شاه صفی

پرده از رخ برفکن وز گوشه ابرو نقاب تا ز رویت ماه نو بینم بروی آفتاب نرگس بیداری اندر خواب می بیند ز ناز بخت کو تا چشم ما را نیز خواب آید به خواب عشق را در بی نظامی ها نظامی داده اند نیست خالی از اصولی نبض دل را اضطراب گریه بی تابست و تدبیر تو کاهل ای حکیم تا تو کشتی می کنی ترتیب ما را برده آب ای که زیر سایه دیوار راحت خفته ای سوخت ما بی خانمانان ستم را آفتاب برکنار چشمه سیراب تمنا را چه غم در بیابان گر بمیرد تشنه بی صبر و تاب دل ز هستی برکن و ایمن شو از سیل فنا خانه بی خان و مانی ها نمی گردد خراب پشت نه به بستر خاکستر و بیدار باش آشنایی کم کند با دیده آیینه خواب با سبکباری توان از فتنه ها آسوده شد سایه را در بحر دامن تر نمی گردد به آب شربت وصل بتان را زهر هجران چاشنی است در مذاق از دولت تلخی بود شیرین گلاب بسکه کاهل جنبشم باشد شتاب من درنگ بسکه کامل خواهشم باشد درنگ من شتاب بر سر راه تماشایش ز حسرت سوختم چون ز خود افتاده تر دیدم در آنجا آفتاب سجده کردم درگهش را چوب بر فرقم شکست جرم کس نبود که دارد آن عبادت این ثواب فتنه گرتر گشت چشمش ناله دل تا شنید در مشام مست طوفان می کند بوی گلاب چون لب ساغر افق گردید بر خورشید می چهره ساقی شفق گون گشت از عکس شراب فال آن ابرو ز دیوان نکویی کرده است بیت دلچسبی ادا داری بلندی انتخاب با چنین مهری که من دارم عجب نبود که من گر به دوزخ باشم از دوزخ براندازم عذاب چهره چون افروختی ما را ترنم تازه شد چون گلستان تازه می گردد غزل خوانیست باب