شمارهٔ ۱۰ - خطاب به دوستی

هان ای صبا که باخبری از نیاز ما یک صبحدم به گلشن آن کو خرام کن چون داد کام دل دهی از خاک بوسیش از خون ما به خاک در او سلام کن آنگاه از زبان شکوة هجران بیدلان جرأت اگر نداری از آن دل به وام کن گو برفروز چهرة لطفی به امتحان آزادگان عالم دل را غلام کن جان بر لب انتظار خرام تو می کشد از نیم جلوه کار شهیدان تمام کن راضی ز طره ات به رهایی نمی شوند فکری دگر به حال اسیران دام کن دانیم دل به مهر اسیران نمی دهی با ما به کینه باش ولی مهر نام کن بگشا لبی به سحر حلال تبسمی اعجاز را به لعل مسیحا حرام کن دل بی کمند زلف تو از خویش می رود دیوانه را به حلقة زنجیر دام کن خالیست جای لطف تو در سیرگاه ما جایی خوشست عشرت ما را تمام کن در آفتاب وادی هجر تو سوختیم ای ابر سایه بر سر ما مستدام کن بردار یک دو گام براه وفای تو تا روز حشر مهر و وفا را غلام کن ماییم باغ خشک و تویی ابر نوبهار ما را بهشت ساز و تو در وی مقام کن دل را هوای وصل تو کامی است ناگزیر گو ترک سر بگیر و مگو ترک کام کن ور همچو شعله سرکشی از سر نمی نهی پروانه گو بسوز همان فکر خام کن