شمارهٔ ۱۲ - شاید خطاب به قاضی سعید باشد
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
ای آنکه هر دم از نگه دلنواز خویش
جان دگر به قالب حسرت روان کنی
بر لب چو نوبهار تبسم کنی سبیل
رخسار آز را چو رخ گلستان کنی
جوهرنما کند چو غضب تیغ ابروت
گلزار رنگ چهرة گل را خزان کنی
با دشمنان درآیی چون بوی گل به خار
وز دوستان چو باد صبا سر گران کنی
من خود نگویم اینکه در اطوار دوستی
با غیر چون نشینی و با من چه سان کنی
لیکن دو بیت بر تو ز نظم یگانه ای
خوانم بآن امید که شاید روان کنی
دارم وصیتی به تو ای دشمن دلم
خواهم غلط کنی تو و گوشی به آن کنی
مفروش دوست بر سر بازار دشمنان
ترسم درین معامله آخر زیان کنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş