Kandil

O yapayalnız karanlık ve hoyrat geceler Alemi hayalimi zulme duçar eylerken Ellerim fezada boşluğu tarayıp Geçmiş hatıralardan aşina çehreler ararken Neredesin ey sevgili Çöllerde katrelere vurgun bir yürek gibi Bir ışık hüzmesi gibi Kıymetli bir yakuta Hissedilen sahiplik duygusu Toprak gibi kan değer Bayrak kadar kutsal Paha biçilmez sevgili Güneş yüzlü yar Parıltı, bir parıltı gibi Yüreğime yansı tek Serap olsun Bitmeyen gönlün sönmeyen kandiline Sonsuz mesafeler kat edip Eksilmez bir şehvetle arzularken Neredesin ey sevgili Ben Eskimeyene, Sönmeyene, Batmayana Ve gitmeyene Vurgun iken Yalnızlığım doruktayken kalabalıklarda Sesin yok, Kokun yok Yok tesellim sen yoksun Gece kara çarşafa bürünüpte yüz çevirince Yükselir yıldızların hıçkırık sesi Uçsuz tepelerden Ve kendimi kaybettiğim uzak mesafelerden Bir ses duyarım gel der Yorgunum Ya sen nerdesin ey sevgili