Üşümedim De Bana

Üşüyordun be gülüm! Gülyaprağın da çiğ... Kirpiklerinde kırağı... Dona kaldın erken, Cemreler düşmedi dahâ. Yüreğin kor kalır bakışların da, Miyden bulanır, başın döner Ne haddine serhoşluk senin? Kim düşünür Seni, kim üzülür? Benim üzülmem kadar? Masumca yıkılır duygular, Ten`ini koklamışsa bahar Hâzan yaprakları kururken, Sen de bitersin be gülüm! Avutmaz beni yokluğun Bitmez tükenişler de umut, Gelmeyen son bekleyişler. Sahipsiz mezarlar da, Okunur sanma fatihâlar Kimsesizlik kol gezerken. Bozulmaz büyü muskalarlâ Üflemekle azalmaz acılar. Geçip giden sevdalara inat Karlar yağar üstüne, Erir saçaklar da buz, Hangi göz değmişse tene, Bahtındır kalır her dem. Taze yaradır gün kanar Üşütürsün be gülüm! Sallanan bir koltukta, Bildiğini okur zaman Kaybettiysen bir lâdesle, Bitmiştir Sana yaşam. Musallâhta yatarken Sen... Üşümedim de bana! De ki gülüm, üşümedim Bileyim ki güzel ölüm.