Asker

ARh + düşler kuruyorum savaşın ortasında. Uçuşan kurşunlar değil, yüreğimin sesi beni ürküten. Yaralandım kan kaybediyorum, savaş bana aldırmıyor bile. Kendi kayıp, resmi yırtık, aşkı uzak bir yüzün acılarını toprağın ellerine terk ediyorum. Acımasız mutluluklar yaşıyorum, yapraklardaki çiğ taneleri karışınca kan damlalarıyla ölüyorum annem için. Senin yüzünde sönmüş bir alevim şimdi, acıklı türkülerden biri belki. Sebebi olmayan öylesine işlenmiş bir cinayeti omuzlarımda taşıyorum. Kalbimi delip geçen korkularım, umutsuzluklarım ve sen tabii ki. Gördüklerim son nefesten hemen önce ince uzun bir düş. Hatırlamak istediklerimi unuttum seni hala seviyorken sen yoktun. Aydınlık karanlıkla el sıkıştı gördüm. Ben hala kendimde değilken bir ses "Uyan" dedi. Işık bedenimi sardı, önümde beliren bulanık yolda insan yüzleri belirdi. En sevdiğim türkü sevdiklerimin sesi ile karışıp kulaklarıma çarparken, parlayan yolun sonunda kendimi gördüm. Yerde yatan bendim, sonra bir an bir camii avlusunda buldum kendimi. Ailem dostlarım biriktiremediğim hayallerim aşkım oradaydı. Bir başka an babamın yüzü belirdi gözlerimde. "Hoşgeldin oğlum seni bekliyorduk" dedi. Kendimi görmeye başladım, ellerim vücudum. Sonra bir rüzgar esti beni mezarıma götürdü. Mezar taşında adım yazıyordu. Papatyalar güvercinler oradaydı ben yoktum.