Kırık Gölge

kaç iğnenin canı yanar battığında kanadıktan sonra yalnızdır her yara ... bulut çizdik gecenin kızıl tenine söz yağdı... halimi sorma ya bir fazlaydık ya da düştüğümüz yürekler dardı gümüş sancıdır ayrılığın elleri gözlerimden öp nasılsa bir zaman gülüş çalan yoksul çocuklardı çevir mevsimi... düşle kirli bahar kokusu yalan sardunya kopar gülü dikenden bizi en çok güz anladı ah gündaşım... öyküm sığınaksız afet göğüm yerle bir güneşi kopardım saçımdan imdadım kuru bir aydı sonramız belki ferman öncemiz ikindi bu yağmur gelir geçer ıslan kirpik ucumda patikadır umuda giden yolumuz bir ben düştüm hep bir ben kanadı çağır şarkımı dünden yangınım sana sönük kalem bize sarhoş bir rüzgardı yaprağımda kendini bülbül sandı topla aklımı bahçemiz mezar kimse kalmadı...