Tükeniş

iki kişilik bir yolculugun günahkar yolcularıyız hüznün satır aralarında büyüyor yalnızlıgımız kimliksiz kalmışız ilkyazların kavruk balkonlarında unutulmuş gülüşlerimiz kulaklarımızda soluk bir şarkının ezgisi kalmış ve günden güne afaroz edilmişiz aşklardan şimdi faili meçhul suskuların gider ayak çıglıklarında kalabalıklaşırken hayat gidişlerimiz unutuluşları dogursa bile soguk bir şiirin satırlarına tutunup çekip gidiyoruz uzun soluklu bir firarilige vakitsiz gidiyoruz ve hergün biraz daha unutuluyoruz unutuldukça tükeniyoruz boşuna üzülmeyelim ey sevgili biz gittik ve kendi kendimizi tükettik....