Kapındayım

ıslık çal geceyi böl boynuna dola sesini duy gözlerimin damla damla zeferini tut, eriyip yitme, diren sen o'sun aç kapını ismail'im ben yerle gök arasından çıkış yok teslim oldum onurum senin, dilersen taş dilinde sesin yasak gönül dilinde benimsin üşütme ciğerini ateşlerde yine boynum acır ismail'im ben duruşuna yanmadım yakıldım ısınmadı bedenim, bükülmedi boynum büktürüldüm eşiğindeyim, al içeri bağla ve kes beni ismail'im ben vuruldun tüylerin kaldı dişlerinin arasında keklik kovdun koku aldı havada titrek bir sesle yalancı dedi uçarken göklere ve korundu nefreti donandırılarak üşümedi bu kez körpe ciğer ateşlerden sayrılıktan dönecek yeniden koku'dan serüven'e yaşıyor şiir varedene şükür gökler yarıldı içinden yürek çıktı dağlar hallaç pamuğu gibi atıldı diplerde yürek atıyordu canlı okyanuslar taştı inciler çatladı kan aktı yürekten kapına geldim kanayarak gözlerimin sesini duy boynumun -da- al kokusunu bıçak elinde ismail'im ben ıslık çal geceyi böl yüzüne, yüreğine sür, kanına bula sesini duy gözlerimin damla damla al beni evine kapındayım, yerim göğüm yok boynum önünde ismail'im ben koynuna koy muhabbetli demleri ıslak mendilleri titrek sesleri, yalanları, yeminleri zeytin üstüne yapılan kan üstüne kurulu saltanatlar uçta duran hayatlar yetmiyor bir tek vefalı bakışına adandım üstüne kan sıçramasın bağla ellerimi anormal sevdiğin zat aşkına vur bıçağı ismail'im ben, ismail