Korkuyorum...

korkuyorum… kalemim böyle hasretken kağıda uzaklar yazılmışken avucuma ve adın yangınlara kelepçelenirken silinirken kaderimden ıssızca korkuyorum… kelimelerin; zindan misali seni mühürlemesinden bundandır adın silik bir cüzzam gibi sessizliğin ağlayan gözlerinde bilirim, hiyaneti büyük bende emanet edemem seni kelimelere anlatamamanın gazabı yürüyor içimde korkuyorum… acizken ben böyle, bilmiyorum ki hangi kelime yazılır gözlerine yolculuklar demlenirken yüreğimde bakamam bilirsin gözlerine sesim titrer ayaz misali, ayrılığa son kalan hecelerle korkuyorum… sevgine bir yudum ıslanmış, bu umutsuz yürekle gecenin, bilmem hangi derbeder vaktinde sessizliğin katil misali rüzgarıyla üşütürsün diye korkuyorum… bilmem kaçıncı ayrılış yazılırken gişede havalimanında, yürüyen merdivenlerle sürüklenirken, hasretle yoğrulmuş binlerce yürekle senden uzak adına yabancı yerlere bir daha görememenin endişesiyle korkuyorum… bir gün yorulursa sevgin gel-git'lerin yüreğinde dayanmak zor gelir, unutmaya kapı çalarsa kaderime hilal gözlerin haram yazılırsa hüznün lalesi sayıklarken hazanda ellerin hecesine düşerse saadet-bahşım tek korkum var aslında bir gün gelir de, dualarından adımı silersin diye korkuyorum sevgili...