Şair

Şairsin acılar hamalısın kendini içerek yaparsın işini yükün ağır. boncuktan inci bakırdan altın ay ışığından gümüş yapansın sözcüklerdir yükün. Piramidin tepesine tırmanırsın durmadan yorulmadan gündüz gece oradadır şiirin... oysa acılardır bulacağın orda inci acılar bakır acılar altın acılar gümüş acılar... Kendinden kendine taşırsın yükünü bin yıldır hiç yorulmaz mısın? .. delisin şair yıkarsın dünyayı teline dokunulunca telin de öylesine ince ki dokunamam titrerim her an yanından geçerim usulca incinir korkusuyla... Bir şairle yaşamak zor kimi zaman pişman olurum doğduğuma ilenmek isterim ilenenem sana kıyamam… Saman alevi gibisin şair fırtınan uzun sürmez. beki bir dakika, belki daha az... gün boyu sürmez hiç ama o bir dakika yok mu ömrümü yer o gün kıvranır dururum akşama kadar elim ayağım tutuşur. Ya sen sen ne haldesin o ara? Bir şair boğulur mu kendi girdabında? Üzülüyorum seni üzdüğüm için ama sen de öylesine çabuk üzülürsün ki elinde değil bilirim elinde olsaydı üzülmeseydin şair olamazdın. Şairlik zor zenaat tamam ama şairin yürek uçunda yaşamak da kolay değil. Bugün olabildiğince durusun şiirin senden güzel sen şiirinden de güzelsin şair memnunum hep böyle dingin aksa sular Sen sabah kadar güzelsin şiirin gündüz... kendi aydınlığınızı yıkamaktasınız ikiniz Ne yapıyorsun şair yine böyle sabah erken geceden beri şiir mi dokuyorsun varolma nedeninin bu görmeseydim şaşardım seni şiir gergefinin başında. Şiirim olsaydı şair sana benzerdi ben senin şiirine benzeyemedim.