غزل شمارهٔ ۱۰

از عمر بسی نماند ما را در سر هوسی نماند ما را رفتیم ز دل غبار اغیار جز دوست کسی نماند ما را رفتیم به آشیانه خویش رنج قفسی نماند ما را از بس که نفس زدیم بی جا جای نفسی نماند ما را یاران بشدند رفته رفته دم ساز کسی نماند ما را گرمی بردند و روشنایی ز ایشان قبسی نماند ما را گل های رفتند زین گلستان جز خارو خسی نماند ما را دل واپسی دگر نداریم در دهر کسی نماند ما را کو خضر رهی در این بیابان بانک جرسی نماند ما را جز ناله که مونس دل ماست فریادرسی نماند ما را بستیم چو فیض لب ز گفتار چون هم نفسی نماند ما را