غزل شمارهٔ ۱۲

وصف تو چه میکنم نگارا آن وصف بود ثنا خدا را از باده کیست نرگست مست رویت زکه دارد این صفا را شمشاد ترا که داد رفتار کز پای فکند سروها را از لطف که شد تن تو چون گل وزقهر که شد دلت چو خارا چشمان ترا که فتنه آموخت کز ما رمقی نماند ما را در مملکت خرد که سرداد آن غمزه شوخ دلربا را در چشم خوش تو کیست ساقی کز ما پی می ربود ما را بر دانة خال عنبرینت آن دام که گسترید یارا آب رخت از کدام چشمه است کز چشم بریخت آب ما را تیر مژه از کمان ابرو بر دل که زند بگو خدا را این حسن و جمال دلفریبت از بهر که صید کرد ما را ازشیوه یار فیض آموخت در پرده ثنا کند خدا را