غزل شمارهٔ ۱۴۹

زار و نزار و خسته ام و بی قرار دوست از من ای صبا ببر خبری تا دیار دوست گو یاد کن زحال جگر خستگان هجر آن شب که هست روز و شب اندر کنار دوست کی در خور غمست و فراق آن که سال ها بوده است در نعیم وصال و جوار دوست قطع امید کرده ز دنیا و آخرت نومید از دو عالم و امیدوار دوست بر رهگذار دوست نشسته است منتظر بر کف گرفته جان ز برای نثار دوست درگردنت صبا چو تنم خاک ره شود در کوی دوست ریزش و در رهگذار دوست ای آن که واقفی ز درون و برون کار رمزی به ما بگو ز اسرار کار دوست جز کار و بار دوست ندانیم کار و بار  ماییم جانی و دلی و کار و بار دوست صبر و وفا نیاز و فنا فیض کار ماست جور و جفا و غنچ و دلالست کار دوست