غزل شمارهٔ ۱۵۷

بهر گلی اگرم ناله و نوایی هست بجان تو اگرم جز تو مدعایی هست مگو مگو زکجا آمدی کجا رفتی ببین ببین که به جز سایه تو جایی هست مگو مگو بجهان آشنا کرا داری ببین ببین بجهان جز تو آشنایی هست مرا بغیر هوای تو و رضای تو هوای دیگر اگر هست و مدعایی هست هوا بسر نرسانم بمدعا نرسم چه مدعا چه هوا جز تو روی ورایی هست بخاک درگه تو گر روم بجای دگر کجا روم به جز این آستانه جایی هست مقابل گل رویت نشینم و نالم چو عندلیب که در گلشن نوایی هست وصال دوست چو خواهی بساز با غم دوست چو گنج باشد ناچار اژدهایی هست اگر جهان همه بیگانه شد زفیض چه باک چو التفات نهان تو آشنایی هست