غزل شمارهٔ ۲۹۰

کسی از عمر برخوردار باشد که از عشق نگاری زار باشد هوای دلبری ما پسند است دو عالم را بهل ز اغیار باشد بغیر عشق دل چیزی نخواهد که غیر عشق بر دل بار باشد خلایق جمله در خوابند الا دو چشم عاشقان بیدار باشد ز کوی دوست می آید نسیمی کسی یابد که او هشیار باشد کسی را کو ز عشقی برد بویی چه پروای گل و گلزار باشد دلی راکو بود داغی ز عشقی کیش با لاله یا گل کار باشد کسی کو یافت ذوق لذت عشق ز جنت گر زند دم عار باشد بهشت دیگران گلزار باشد بهشت ما رخ دلدار باشد نعیم زاهدان حور و قصور است نعیم عاشقان دیدار باشد جحیم بی غمان دود است و آتش جحیم ما فراق یار باشد نه پیچم از بلای دوست گردن که در عشق امتحان بسیار باشد کسی را میرسد لاف محبت که چشمش زار و دل افکار باشد بهشت فیض باشد عشق جانان ز اشگش تحتها الانهار باشد