غزل شمارهٔ ۲۹۳

هر که بیمار تو باشد درد بیمارش نباشد نشنود قول طبیبان با دوا کارش نباشد مست عشق ار زهر نوشد یا شکر فرقی نباشد بر سرش گر تیغ بارد هیچ آزارش نباشد از حبیب ار جور بیند لطف می پندارد آن را لطف را پندارد او هرگز سزاوارش نباشد هر که رسوا گردد از عشق بت صاحب جمال از ملامت سر نپیچد عیب کس عارش نباشد دوش بگذشتم بکوی می فروشان زاهدی بامن بگفت باده صوفی می ننوشد با گنه کارش نباشد گفتمش صافی نگردد تا ننوشد باده صافی ذوق مستی تا نیابد نزد او بارش نباشد میکند بر خویشتن دشوار عاقل کارها را بر خود ار آسان بگیرد عشق دشوارش نباشد بر فراز آسمان کی جای یابد چون مسیحا جز کسی کو در زمین فکر خرو بارش نباشد فیض مگذر زان سخن کانرا نمی آری بجای بد بود گفتار آنکس را که کردارش نباشد