غزل شمارهٔ ۳۹۷
ف فیض کاشانی
0
Altın Yaprak
جور ز حد ببر مگو جور زیاد میشود
از نظری بروی تو جور تو داد میشود
جور و جفا ز تو رواست هرچه تو میکنی بجاست
گر تو همه وفا شوی حسن کساد میشود
جور و وفا بهم خوش و مهر و جفا بهم نکوست
هست جفا صلاح حسن گرنه فساد میشود
لطف نهان بجلوه آر تا برود دلم ز کار
حسن چو جلوه میکند عشق زیاد میشود
نیست مرا به جز تو کس مونس من تویی و بس
غم بدلم چو میرسد دل بتو شاد میشود
برک و نوای من تویی باد صبای من تویی
عقده غنچه دلم از تو گشاد میشود
چون تو بیاد آییم خود بروم زیاد خود
فیض در آن زمان همه معنی یاد میشود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş