غزل شمارهٔ ۵۴۹

ای دهانت تنک شکر لعل لب کان نمک نیستم گر قابل بسیار از آن باری کمک وه چه رفتار و چه گفتار و دهانست و میان ای ز سر تا پای شیرین وی ز پا تا سر نمک چشم و ابرو خط و خال و زلف و گیسو خدوقد لطف صنع ایزدی را شاهد آمد یک بیک از نگاهی می توانی عالمی بی خود کنی زانچه میخواهم ز تو دستی تهی بر مردمک ای که میپرسی چه سان او با کسان سر میکند میکند لطفی ولی با عاشقانش کمترک خواستم کامی ز لعلش لب گزید آنگه مکید یعنی هرگز نخواهد شد لب حسرت بمک گفت جای ماست دل مگذار غیری را در آن کان بود با دیگران مانند بوبکر و فدک گفتمش در وصل خواهی کشتنم یا در فراق گفت بی تابی مکن خواهیم کردن زین دو یک داد من از خود بخواهد خواست روزی آن صنم گر تو داری فیض شکی من ندارم هیچ شک