غزل شمارهٔ ۵۵۲

آن روی در نظر چو نداری ببار اشک چون حق بندگی نگذاری ببار اشک از بهر کار آمده یا به ساز کار ور نه بعذر بیهده کاری ببار اشک از پای تا بسر همه تقصیر خدمتی در عذر آن بگریه و زاری ببار اشک ریزند اشک های ندامت مقصران جانا مگر تو چشم نداری ببار اشک روز شمار تا نشوی از خجالت آب بشمار جرم خویش و بزاری ببار اشک آمد خزان عمر و بهارش ز دست رفت در ماتمش چو ابر بهاری ببار اشک چون وقت کار رفت فغان نیز می رود اکنون که هست فرصت زاری ببار اشک خلق از حجاب گریه شود مر ترا برون بر روز خویش در شب تاری ببار اشک بی شمع روی دوست چو شب میکنی بروز چون شمع سوزناک به زاری ببار اشک تا هست آب در جگر و چشم تر بسر بر کردهای خویش بزاری ببار اشک تخمی چو کشت دهقان آبیش می دهد تخم عمل تو نیز چو کاری ببار اشک سوی جحیم تا نروی از ره نعیم آهی بکش چو فیض و بزاری ببار اشک